Listen to this tale that took place in Baghdad:
The banner and the curtain quarreled
The banner said to the curtain reproachfully, because of the dust of the road and the weariness of the crowded travelers:
“You and I are both servants of our master, both slaves in the Sultan’s court
I have not rested for a moment from my service (to the Sultan)
I am always traveling, whether on time or not
You have not experienced weariness, nor the siege of a fortress
You have not seen a desert, no wind, no dirt, no dust
My feet advance with more effort than yours
But why do you have a greater honor than I?”
You are above the servants like the face of the moon,
With slaves whose fragrance is like jasmine
I fell into the hands of the disciples (less learned),
Bound by my feet (always traveling), bewildered
The curtain said: Always remain humble, lowering my head to all
I am not like you, always raised your head high before everyone
He who raises his neck in vain
Throws himself into trouble.
Arabic Translation
استمع إلى هذه الحكايةِ التي حدثت في بغداد
تنازعت الرايةُ والستارِ
قالت الراية للستارِ بنبرة عتابٍ، بسبب غُبار الطريقِ وعناء زَحمةِ السائرين في الطريقِ
أنا وأنتَ كلانا خادمانِ لسيده، كلانا عَبيدٌ في بلاطِ السلطانِ
لم أهدأ للحظةٍ من الخدمةِ (عند السلطانِ)
أسافر دائمًا، بوقتٍ أو في غير وقتي
لم تختبر أنتَ تعبًا، ولا حصارِ حِصنًا
ولم تشاهد صحراءاً، لا ريحًا، لا وسخاً و لا غِبارًا
تتقدم قدمي أكثر بالجهدِ منكَ
ولكن لماذا لكَ شرفٌ أعظم مني؟
أنتَ على رؤوس الخدمِ كوجه القمرِ
مع عَبيد عِطرهم كالياسمين
أنا وقعت في أيدي التلاميذ (الاقل شأناً في العلمِ)
مُقيدًا بالقدمينِ (دائما بسفرٍ) حائرًا
قال الستار: أبقي دائماً متواضعاً خافضا رأسي للجميع
لستُ مثلكِ، تبقين مرفوعة دائما إلى السماء أمام الجميع
من يَرفع عُنقه عَبثًا
يلقي بنفسه في المتاعبِ
Persian text
این حکایت شنو که در بغداد
رایت و پرده را خلاف افتاد
رایت از گردِ راه و رنجِ رکاب
گفت با پرده از طریقِ عتاب
من و تو هر دو خواجهتاشانیم
بندهٔ بارگاهِ سلطانیم
من ز خدمت دمی نیاسودم
گاه و بیگاه در سفر بودم
تو نه رنج آزمودهای نه حصار
نه بیابان و باد و گرد و غبار
قدمِ من به سعی پیشتر است
پس چرا عزّتِ تو بیشتر است؟
تو برِ بندگان مهرویی
با غلامانِ یاسمن بویی
من فتاده به دستِ شاگردان
به سفر پایبند و سرگردان
گفت: من سر بر آستان دارم
نه چو تو سر بر آسمان دارم
هر که بیهوده گردن افرازد
خویشتن را به گردن اندازد





