A wise man always warned his son against overeating, saying, “Satiety makes people ill.”
The son replied, “Father, hunger kills people, haven’t you heard the saying: Death from satiety is better than enduring hunger’?”
The father said, “Adhere to moderation, for God Almighty said: ‘Eat and drink, but do not be extravagant.’
Do not eat so much that the food leaves your mouth,
nor should you stop eating lest you die of weakness
Although human life depends on food,
excessive eating brings harm
If you eat honey (flower sugar), there is nothing sweeter, but too much of it will harm you, and if you eat dry bread (which others consider unpalatable) slowly, it will be like honey
They said to a patient: What do you crave so we can bring it to you?
He replied: I wish I had no cravings
If the stomach becomes twisted (the pain originates in the stomach) and develops into abdominal pain, then nothing at that moment is of any use as a remedy, is it?
Arabic Translation
كانَ أحدُ الحُكماء دائماً يَنهى ابنه عن كِثرةِ الأكلِ، قائلاً: إن الشَبعَ يُمرضُ الناسِ
فقال الابن: يا أبتِ، الجُوعُ يَقتلُ الناسِ، أما سمعت أحاديثَ أهلَ الحَديثِ حينما قالوا: المَوتُ من الشَبعِ، خَيرٌ من تَحملِ الجوعِ
فقال الأب: ألتزم بالاعتدالِ (فأن ألله تعالى قال): كُلُوا وَاشْرَبُوا وَلَا تُسْرِفُوا
لا تأكل كَثيراً حَتى يَخرجَ الأكل مِن فمك
ولا تترك الأكل حتى لا تموت مِن الضعف
مع أن حياة الإنسان في وجود الطعام
إلا أن الطعام الزائد على القدر يجلب الأذى
لو أكلت العَسلَ (سكر الزهور)، لايوجد أحلى منه، لكن الإكثار منه يَضرّك
وإن أكلتَ الخُبز اليابس (سيء بالنسبة للأخرين يَعتبروه، غير مُستساق) ببطء، لكانَ كالعسل
قالوا لمريضٍ: ماذا تشتهي نفسكَ حتى نجلبه لكَ؟
قال: أتمنى بأن لا تشتهي نفسي شيئاً
إذا ألتوت المِعدة (نشأ الألم في المعدة) وصار وجعاً للبطن
فكل شيء في تلك اللحظة لاينفع كعلاج، أليس كذلك؟
Persian text
یکی از حکما پسر را نهی همیکرد از بسیار خوردن که سیری مردم را رنجور کند
گفت: ای پدر! گرسنگی خلق را بکشد، نشنیدهای که ظریفان گفتهاند به سیری مردن به که گرسنگی بردن
گفت: اندازه نگهدار، کُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لٰا تُسْرِفوُا
نه چندان بخور کز دهانَت برآید
نه چندان که از ضعف جانت برآید
با آنکه در وجودِ طعام است عیشِ نفس
رنج آوَرَد طعام که بیش از قَدَر بوَد
گر گُلشِکَر خوری به تکلّف، زیان کند
ور نانِ خشک دیر خوری، گلشکر بوَد
رنجوری را گفتند: دلت چه میخواهد؟
گفت: آن که دلم چیزی نخواهد
معده چو کج گشت و شکمدرد خاست
سود ندارد همه اسباب، راست





