A son of one of the great imams died, and they asked: What should we write on his coffin?
He said: Verses from the Glorious Book (the Quran) are too exalted and honorable to be written in such places (graves/cemeteries) where they are erased by time, trampled upon by people, and urinated upon by dogs. If something must be written, then this verse suffices:
Oh, whenever the grass turns green in the garden,
How joyful my heart becomes when it sprouts!
O friend, pass by me in the springtime,
For you will see it sprouting in the clay of my grave.
Arabic Translation
ماتَ ابنٌ لأحدِ الائمةِ العُظماءِ، فسألوا: ماذا نَكتبُ (من عباراتٍ) على تابوتهِ؟
قالَ: آياتٌ من الكِتابِ المجيدِ (القُرأن) من العِزةٌ والشَرفٌ لها أكبر مِن أن يَتم كِتابتُها في مِثل هذهِ الأماكنِ (القبور/المقابر) حيث تُمحى بمرورِ الزمنِ، ويدوس عليها الخَلقُ (الناس) وتَبول عليها الكلاب، فإن كان ولابد من كتابةِ شيءٍ، فهذا البيت يَكفي
واه، كُلما أخَضَر العُشب في البستانِ
فكم يَصبح قلبي مَسروراً عندما يَنبت
يا صديقاً مُر على في وقتِ الربيعِ
حيث تراه نابتاً في طين قبري
Persian text
یکی را از بزرگان ائمه پسری وفات یافت، پرسیدند که بر صندوق گورش چه نویسیم؟ گفت: آیات کتاب مجید را عزت و شرف بیش از آن است که روا باشد بر چنین جایها نوشتن که به روزگار سوده گردد و خلایق بر او گذرند و سگان بر او شاشند، اگر به ضرورت چیزی همینویسند این بیت کفایت است
وه که هر گه که سبزه در بستان
بدمیدی چه خوش شدی دل من
بگذر ای دوست تا به وقت بهار
سبزه بینی دمیده بر گل من
