You left me, and I’m still so naive at heart
I can’t believe you could be so cruel and heartless
I’ve completely closed the door of my heart to your love after all this
I can’t fall in love again
You are with me, and you are a part of me, I would sacrifice my soul for you, my dear
You left and took all the joy and hope with you
Otherwise, how could I ever hope for your love?
Otherwise, how could I be intoxicated by a kiss?
I will search in this dark and bitter silence
You are with me, and you are a part of me, I would sacrifice my soul for you, my dear
Even though you left and abandoned me, I still want you and love you so much
My friend, you who captivated me with your charm, come back again
I want to hold you to my heart, which is burning with fire
You are with me, and you are a part of me, I would sacrifice my soul for you, my dear
Arabic Translation
لقد تركتني وما زلت ساذجة القلب
لايمكن أن أصدق بأن لديك هذه القسوة والجفاء
أغلقت باب قلبي لحبك بشكل كبير بعد كل هذا
لايمكن أن أقع في قصة حب أخرى
أنت معي وأنت جزء مني أفتديك بروحي يا عزيزي
غادرت وأخذت الفرحة والأمل معك
وإلا كيف لي أن أتمنى حبك؟
وإلا كيف تسكر بقبلة؟
سأبحث في هذا الصمت المظلم والمرير
أنت معي وأنت جزء مني أفتديك بروحي يا عزيزي
على الرغم من أنك ذهبت وتخليت عني ما زلت أريدك وأحبك كثيرًا
يا صديقي يا من فتنتني وسامتك تعال مرة أخرى
أريد أن أضمك إلى صدري المشتعل بالنار
أنت معي وأنت جزء مني أفتديك بروحي يا عزيزي
Persian Lyrics
از من رمیدهای و من ساده دل هنوز
بیمهری و جفای تو باور نمی کنم
دل را چنان به مهر تو بستهام که بعد از این
دیگر هوای دلبری دیگر نمیکنم
ای با من و از من جدا جانم به تو فدا
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق تو را آرزو کنم؟
دیگر چگونه مستی یک بوسهٔ تو را
در این سکوت تلخ و سیه جستجو کنم؟
ای با من و از من جدا جانم به تو فدا
با آنکه رفتهای و مرا بردهای ز یاد
میخواهمت هنوز و به جان دوست دارمت
ای یار فریب مُجلّل بیا که باز
در سینهٔ پر آتش خود میفشارمت
ای با من و از من جدا جانم به تو فدا
Full original poem by Forough Farrokhzad:
از من رمیدهای و منِ سادهدل هنوز
بیمهری و جفای تو باور نمیکنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمیکنم
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق تو را آرزو کنم؟
دیگر چگونه مستی یک بوسهی تو را
در این سکوت تلخ و سیه جستجو کنم؟
یاد آر آن زن، آن زن دیوانه را که خفت
یک شب به روی سینهی تو مست عشق و ناز
لرزید بر لبان عطشکردهاش هوس
خندید در نگاه گریزندهاش نیاز لبهای تشنهاش به لبت داغ بوسه زد
افسانههای شوق تو را گفت با نگاه
پیچید همچو شاخهی پیچک به پیکرت
آن بازوان سوخته در باغ زرد ماه
هر قصهای ز عشق که خواندی به گوش او
در دل سپرد و هیچ ز خاطر نبرده است
دردا دگر چه مانده از آن شب، شب شگفت
آن شاخه خشک گشته و آن باغ مرده است
با آنکه رفتهای و مرا بردهای ز یاد
میخواهمَت هنوز و به جان دوست دارمت
ای مرد، ای فریب مُجسم بیا که باز
بر سینهی پرآتش خود میفشارمت
For the whole poem
You left me while I was still so naive.
I can't believe your cruelty and coldness.
I locked the door of my heart and kept your love safe. After all this,
I will no longer dream or wish for the embrace of another lover.
You left, and with you went my joy and hope.
How can I ever wish for that love again?
How can I be intoxicated by a single kiss from you?
How can I ever feel that happiness again in this emptiness you left behind?
Remember that woman, that madwoman who slept
One night on your chest, melting with love and affection
That woman whose lips trembled with longing, parched for deep love
And laughed with a distant gaze, yearning for a glance from you
Her parched lips pressed a burning kiss to yours
And told you with her gaze the legends of her longing
And her burning arms wrapped around your body
Like ivy in a moonlit garden on a full moon night
Every love story you told her
She kept in her heart and forgot nothing
Alas, what remains of that night, that wondrous night?
That branch has withered, and that garden has died.
Though you left and erased my memory from your mind,
I still want you and love you with all my heart.
O noble one, O captivating one incarnate, come once more,
So I may hold you tightly to my burning heart.
Arabic Translation
لقد ابتعدتَ عني وأنا ما زلتُ ساذجةَ القلب
لا أستطيع أن أصدّق قسوتك وجفاءك
لقد أوصدت باب قلبي وحفظت حبّكَ، بعد كلّ هذا
فلن أحلم أو أتمنى، بعد الآن، بحضن حَبيب آخر
رحلتَ وذهبتَ معك فرحتي وأملي
فكيف، بعد الآن أتمنّى ذاك الحُب؟
وكَيف أسكر بقبلةٍ واحدةٍ منكَ
كيف لي أن أشعر بتلك السعادة مرة أخرى
في هذا الفراغ الذي تركته وراءك؟
تَذكّر تلكَ المَرأة، تلك المرأة المَجنونة التي نامت
ليلةً على صدركَ، ذائبةٌ بالحُب والدلالِ
تلك المرأة التي أرتعدت على شَفتيها الظمأى بالحُب العَميق
وضَحكت بنظرتها المُبتعدة وهي تَحن لنظرة منكَ
شفتاها الظمأ طَبعتا قبلة حارقة على شفتيكَ
وروت لك بنظرتها أساطير شوقها
والتفت ذراعاها المُحترقتان، حول جَسدكَ
كشجرة اللبلاب في حَديقة القَمر في ليلة البدر
كل قِصة حُب رويتها لها
حفظتها في قلبها ولم تنسَ منها شيئاً
يا للأسف، ماذا بقي من تلك الليلة، الليلة العجيبة؟
ذلك الغُصن قد يَبس، وتلك الحديقة قد مَاتت
رغم أنك رَحلت ومَحيت ذِكري من عقلكَ
ما زلتُ أرُيدك وأحبّك من كُلّ قَلبي
يا ذي المُرؤة، يا فاتناً مُتجسّداً، تَعالَ مَرّة أخرى
فأضمّك بقوةٍ، إلى صَدري المُشتعل بالنارِ





